Comfortzone, learningzone… Hoe zit het met mijn eigen kader?

Ken je dat, dat je aan iets compleet nieuws begint, in het diepe springt, en dan moeite hebt dit binnen je eigen gevormde kadertje te passen? Dat kadertje kun je ook wel het randje van je comfortzone noemen, daarbinnen is alles wat je kent en kunt, het is veilig. Maar net op de rand, zelfs nog een beetje erbuiten, daar is de ‘learningzone’ en wil je groeien dan moet je toch echt daar zijn.

Bijna een jaar geleden begon ik met mijn merrie Fenna aan een instructeursopleiding voor werk aan de lange teugel. Een enorme uitdaging en voor mij aardig buiten het randje van die comfortzone. ‘Waarom begin je er dan aan?’ zal je misschien denken. Als ‘grondwerkmeisje’ wist ik weinig van dressuur, maar naarmate Fenna ouder werd ging mijn interesse toch steeds meer richting fysieke training. Hoe hou ik mijn paard gezond en fit? Want hoe ouder ze word, hoe minder dat vanzelf gaat. Net als bij mijzelf trouwens, maar dat terzijde.

Ik vond een opleiding in de klassieke dressuur, waar de basis ligt bij de biomechanica van het paard, en waar ook rekening word gehouden met het mentale deel. Die dressuur was wel een heel nieuwe wereld voor mij, ik wist zeker dat dit ons echt verder zou gaan helpen, maar we hadden nog zoveel te leren. Het was soms best even worstelen om dit in te passen  in onze manier van werken, vooral mentaal voor mij. En als ik er niet volledig in kan stappen dan gaat Fenna geen kant op, dan wacht ze echt tot ik heel zeker ben van mijn zaak en precies weet wat ik doe. Dat is heel mooi, maar niet zo praktisch als je impuls nodig hebt… En zonder impuls geen stromende rivier die je kan kaderen, en zonder kader… Afijn, dat cirkeltje is bekend.

Buck Brannaman kwam ons wederom te hulp met zijn quote. Want lange teugelwerk is wel zo’n beetje het ultieme kaderen! Je paard loopt voor je uit en het enige wat je hebt zijn die lange teugels, geen benen, geen zit en wel veel afstand. Geen wonder dat ze dit in Wenen pas oppakken als het paard aan de hand en onder het zadel goed is opgeleid, het word gezien als de kroon op het werk. En dus moesten we flink aan de bak om ook hier ons kader goed te krijgen, écht goed want je valt gelijk door de mand als er ergens een oneffenheid in één van je oevers zit. Compenseren is ook bijna niet te doen, althans, niet zonder dat het heel duidelijk zichtbaar is, je word je je heel bewust van jezelf, je eigen houding, je eigen manier van lopen, je timing en ritmegevoel.

Oké, dit werd me een beetje veel. Maar ik wilde hier zo graag beter in worden en dus hakte ik alles op in kleine stukjes. Ik werkte aan mijn houding en ‘loopje’ terwijl ik de hond uitliet, of met de kids naar school wandelde. Ik oefende met Fenna op alles wat we leerden, en probeerde dat een beetje spelenderwijs te doen. Het ging allemaal aardig, maar het werk aan de dubbele longe kostte ons wel wat bloed, zweet en tranen (nou ja, veel zweet en een beetje tranen, gelukkig geen bloed) en als we niet aan deze opleiding begonnen waren had ik nooit doorgezet. Dan had ik die dubbele longe in de kast gesmeten en lekker zonder touw in de wei gaan spelen.

Gelukkig kwam mijn competitiedrang om de hoek kijken, zodra ik in een groepje werk wil ik zeker niet achter blijven, en dan komt die drang in mij naar boven. Ik heb hem omarmd en gebruikt om door te zetten, ik kan dit! En het is gelukt, we zijn nu bijna een jaar verder en mijn pony is superknap in haar nieuwe sportlook. We trainen harder en serieuzer dan ooit, maar ze heeft veel meer lol in alles wat we doen, gewoon omdat ze zich goed voelt.

Het werk aan de lange teugel voelt nu ‘eigen’ en hoort echt bij onze bezigheden, ingekaderd en wel. En wonder boven wonder, werk aan de dubbele longe ook. Sinds we beiden ontdekt hebben hoe creatief je hiermee kunt zijn, hebben we er echt lol in! Ik kan dus wel zeggen dat ik uit mijn kadertje gebarsten ben, en heb mezelf maar gelijk een nieuwe aangemeten. Een flexibele deze keer want ik ben mooi niet van plan om te stoppen met groeien!

Zoeken naar de ingang

Na een drukke dag met lessen ben ik alles nog eens aan het overdenken.

Ook vandaag blijkt weer hoe groot de verschillen tussen kinderen zijn.
Een jongen met ADHD.

In de groep was het voor hem veel te druk, dus zijn we op individuele basis verder gegaan.
Ik werk met hem en een pony op een speelse manier aan de longe. Hij vind het heel moeilijk om goed rechtop te blijven zitten. Ik had al vele oefeningen en aanwijzingen geprobeerd. Tot we bij toeval aan een brommer dachten ;-). Zodra hij denkt dat hij brommer rijdt als hij gaat draven, zit hij wél keurig rechtop. Met twee armen voor zich uit om gas te geven!
Een meisje dat het ene moment super in de rondte rijdt en het volgende moment helemaal dichtslaat omdat er in haar ogen iets spannends gebeurt.
Ik heb met haar afgesproken dat op het moment dat ze zich angstig voelt, ze hardop tot 10 gaat tellen. De eerste keer hoorde ik slechts gefluister, maar na een tijdje was ze luid en duidelijk aan het tellen. En ze heeft de rest van de les vrolijk met een grijns van oor tot oor uitgereden.
En dan het meisje dat over alles, maar dan ook echt over alles nadenkt. Omdat ze zo bang is het verkeerd te doen.
We zijn al best een tijdje bezig om zelf het hoofdstel om te doen. Soms lukt het, maar heel vaak ook niet. Keel-, neus- en sperriem zitten 9 van de 10 keer verkeerd. Ik heb het uitgelegd, voor gedaan, samen gedaan, ze lijkt het niet te onthouden.
Met rijden doet ze het echter heel goed. Heeft wat tijd nodig maar voelt alles goed aan. Ineens dacht ik... gevoel... wat doet ze met het hoofdstel indoen? Denken, denken, denken en vervolgens vastlopen.
Ik heb haar tijdens het opzadelen bezig gehouden met een praatje over school. Ze staat met het hoofdstel in haar hand en ik zie haar aarzeling. Ik zeg tegen haar: "Hup hoofdstel in, je kan het, niet nadenken, gewoon doen." Vervolgens praat ik verder over de gymles.

En warempel. Hoofdstel in en alle riempjes op hun plek.
Ieder kind is anders.

Het is een uitdaging om iedere keer weer de ingang te vinden. Een ingang waarmee we mee verder kunnen. De ene keer is dat makkelijker dan de andere keer. Maar als het lukt geeft het zoveel voldoening.

Share