Alleen valtechnieken leren? Mooi niet!

Ik ben een oefening aan het uitleggen. Alle kinderen staan aandachtig te luisteren. Tot opeens 1 meisje zich omdraait en een rondje door de bak begint te rennen. De eerste gedachte die door mij heen gaat...: "Oh ze vindt het zeker saai..."

Bijna schiet ik in de verdediging en wil ik zeggen: "Ik ben iets aan het uitleggen dus graag even opletten!" Maar iets in mij zegt: "Laat het even en wacht af". Het meisje komt terug gerend en gaat weer bij de groep staan. "Sorry juf. Af en toe moet ik even mijn energie kwijt anders kan ik niet meer luisteren..."

Voor mij een leerpuntje... niet meteen oordelen maar blanco observeren.

Een van mijn laatste trainingen bestond uit een groep van tien meiden. Tijdens de eerste oefeningen op de grond merkte ik op dat 1 meisje erg boos en chagrijnig keek. Ze deed niet echt mee met de rest.

De andere meiden zijn druk aan het oefenen en ik loop even naar het meisje toe. Op mijn vraag: "Vind je het niet leuk?" Krijg ik een heel boos: "Nee ik vind het stom!"

Ik stel voor om even een oefening samen te doen en terwijl we daarmee bezig zijn hoor ik haar opeens heel zachtjes zeggen: "Ik ben bang dat ik dit niet kan, met gym op school gaat het ook vaak mis en dan lachen sommige kinderen me uit."

Ik krijg haar zover dat ze mee doet met de rest maar het gaat niet van harte. Tot ik haar tijdens de oefeningen met tweetallen koppel aan een meisje dat angstig is. Het meisje dat net nog zo boos keek is druk bezig om haar maatje moed in te praten en uit te leggen hoe ze de oefening  het beste kan uitvoeren.

Ze is even haar eigen angst om te falen vergeten. Iedere training en iedere groep is weer anders. De kinderen leren zoveel meer dan alleen valtechnieken. Ik leer van hen en de kinderen leren van elkaar... Keer op keer een uitdaging om naar mezelf te kijken en te leren.

Wat heb ik toch een leuk en boeiend vak!

Share