Wat is waarheid?

Waardeer hen die de waarheid zoeken, wantrouw hen die hem denken in pacht te hebben…’

Wij paardenmensen hebben allemaal het beste voor met ons paard, we maken vele afwegingen in onze keuzes voor voeding, training en harnachement. Deze keuzes gaan niet over 1 nacht ijs. En als we dan een keuze gemaakt hebben, dan staan we daar ook volledig achter.

Je wilt niet meedoen aan het rijden met veel druk. Je distantieert je dus van de wedstrijdsport (want die wedstrijdruiters doen dat allemaal) en je gaat op zoek naar lichtheid. Een paard wat licht is van voren, dat is wat je wilt. Zolang je niets in je hand hebt, betekent dat automatisch dat je paard zichzelf draagt, blij is en correct getraind. Toch?

Of je wilt je graag meten met anderen, en dat wat het meest spectaculair oogt is het indrukwekkendste, dus dat ga jij ook doen, want dan kom je wellicht op nummer 1. Ja toch?

Als ik het zo simpel stel, denken de meesten ‘nee natuurlijk niet!’ Maar helaas is dat vaak wel wat er gebeurt in ons paardenwereldje. Grijs bestaat niet. Zwart wit moet het zijn. Wij vs Zij. Extremisme, daar zijn wij paardenmensen best goed in.

En ik snap het hoor! Het is lekker simpel. Voldoen aan 1 criterium, piece of cake! Bij voorkeur leggen we de verantwoordelijkheid ook nog elders, bij ons harnachement, onze voeding, onze stroming. Lekker veilig.

We worden spoon-fed (met de paplepel gevoerd), en hoeven niet meer zoveel na te denken. We leggen onze verantwoordelijkheid overal, behalve daar waar hij hoort te liggen; bij onze eigen kennis en onze eigen vaardigheden. En daar wordt marketingtechnisch flink gebruik van gemaakt.

Ben jij tegen de enorme druk? Ik bied lichtheid aan! Helaas voor de kritische kijker wel totaal zonder ruggebruik, afdruk en mentaal afgestompt.

Bij jij tegen LDR? Die neus moet eruit! Met of zonder ruggebruik, die neus moet eruit!

Wil jij spectaculaire gangen? Ik kan je dat geven! Helaas wel met overspannen paarden zonder rug- en achterbeengebruik.

Maar dat maakt niet uit, want aan jouw prioriteit is voldaan! Toch?

Helaas, de weg naar correct rijden is niet simpel. Blijf nadenken, volg niet klakkeloos wat een ander je voorspiegelt en school je ogen, je gevoel, je fysieke fitheid. Kun jij beweging lezen? Kun jij bespiering beoordelen? Kun jij mentale toestand beoordelen? Vind een instructeur die je kan ondersteunen met een gedegen opleiding in biomechanica en die zich niet vastbijt in een bepaalde stroming. Zwart wit bestaat niet. Zeker niet eenvoudig, maar wel zo verantwoord!

Liefs, Leandra

Een goede basis

Heel vaak krijg ik de vraag van mensen of ik een pony te koop weet die bomproof is en 100% betrouwbaar.  Hij of zij moet geschikt zijn voor een kindje dat net is begonnen met ponyrijden en best nog wel onzeker is.
"Nee, die weet ik niet", is mijn standaard antwoord. Ik ken namelijk geen enkele pony die geschikt is voor onzekere kinderen die net begonnen zijn met ponyrijden. En zeker niet om aan te schaffen als eigen pony. Waarom niet? Omdat ik de ervaring heb dat met dit uitgangspunt er problemen gaan ontstaan.
Het kan allemaal wel. Een pony kopen, maar dan wel met de juiste begeleiding.
En dan bedoel ik ook echt dagelijkse begeleiding voor zowel kind als ouders.
Stel je nu eens voor dat het lukt om een pony te vinden die werkelijk geen stap verkeerd zet. Waar je op kan gaan staan. Die je los in het gangpad kan zetten. Of waar je met je vriendinnetje achterop mee langs de weg kan.De ouders hoeven er niets aan te doen, behalve dochter of zoonlief naar de pony te brengen.
Na een jaar wordt er besloten dat het kind wel toe is aan een betere pony. Want met deze pony gaat het tenslotte ook heel goed. Nu komt er een jonge pony, pittiger dan de vorige. Heeft het kind nu voldoende basis om dit te kunnen handelen?  Weten de ouders inmiddels voldoende om het kind op een goede manier te begeleiden?
Deze pony blijft niet in het gangpad staan maar kiest het hazenpad. Met opstappen gaat het al mis omdat de pony opeens een voet tegen zijn billen krijgt. Want ja er op klauteren ging bij de vorige ook. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Is het niet zo dat voor er een eigen pony wordt aangeschaft de basis van zowel kind als ouder goed moet zijn? Dat er eerst gezorgd moet worden dat kind en ouder wat steviger in hun schoenen komen te staan?
Want ik heb het nu alleen over de problemen die voor ouder en kind kunnen ontstaan. Nog niet eens over de pony. Die in dit hele verhaal alle onbegrip en vaak ook onkunde moet doorstaan.
De pony die een compleet andere taal spreekt en vreselijk in de war raakt van alle tegenstrijdige signalen. Een pony die zich dan doodongelukkig voelt en er helemaal niets aan kan doen.
Met een goede basis is het een win-win situatie voor iedereen en een levenlang plezier!
Groetjes, Sandy

Is ponyrijden een kwestie van kiezen?

Ik word gebeld. Een moeder wil een afspraak maken voor haar dochter om te leren ponyrijden. In 1 adem vertelt ze er achteraan dat dochterlief ook tennis en streetdance gaat uitproberen. Om te kijken wat ze het leukste vindt.

Ik kan er niets aan doen maar op dat moment gaat er bij mij een alarmbel rinkelen.
Een week later komen moeder en dochter het erf op.
Ik zet een pony op de poetsplaats en maak samen met het meisje een begin met het borstelen van de pony. Ondertussen kwebbelt moeder vrolijk en vraagt plotseling: “Vallen de kinderen ook wel eens van hun pony af?” Ik denk even dat ze een grapje maakt, maar ze is serieus.

Ik leg uit dat pony's levende wezens zijn, met eigen behoeften en een eigen persoonlijkheid. Dat het best een tijdje kan duren voordat kinderen het rijden een beetje onder de knie hebben. Dat het een kwestie is van vriendjes worden met de pony. En dat er een kans bestaat dat ze een keer naast hun pony liggen.

Het betreffende meisje heeft het 3 privé-lessen vol gehouden en is toen gestopt. De pony luisterde toch niet....

Nu geef ik al best een tijdje ponylessen. En wat me opvalt is dat deze groep kinderen (en ouders) steeds groter wordt. Wat bedoel ik met deze groep? De groep die niet beseft dat paardrijden iets anders is dan één keer in de week tennissen. Dat je te maken hebt met vluchtdieren en dat het een risicovolle sport kan zijn. Dat het een tijdje duurt voordat een kind een pony onder controle krijgt. Dat een kind zichzelf tegen gaat komen.
Met pony’s leren omgaan is verbinding maken, met de pony maar ook met jezelf.

Ik krijg ook kinderen die er al jaren van dromen om pony te rijden. Die er alles voor over hebben om maar iets met een pony te mogen doen. Die het niet erg vinden dat ze een keer op hun teen staan of dat ze voor een keer zandhappen. Even slikken en weer doorgaan.

Toch wordt dit aantal kinderen minder. Hoe dit komt? Dat durf ik niet met zekerheid te zeggen maar ik denk wel dat er op het gebied van voorlichting heel veel te doen is.

“Mijn kind wil ponyrijden, wat houdt het in?”

Gaan ponyrijden zou een bewuste keuze moeten zijn. Een keuze die veel impact heeft op zowel de ouder als het kind.

Groetjes,
Sandy

Lange benen…

Als ruiter ken je het vast wel, dressuurruiters met van die mooie lange benen. Het lijkt of zij geen moeite hoeven te doen om die benen lang te houden tijdens het rijden. Maar is dat eigenlijk wel zo? Hoeveel ruiters ken jij die onstabiel-, te veel voor- of achterover of met opgetrokken benen zitten? Knijpen om op je paard te blijven zitten is ook niet de manier. Maar ja wat dan wel?

Maak lange benen....

Makkelijker gezegd dan gedaan hoor ik je denken, maar neem van mij aan dat iedereen zijn benen lang kan maken. Maar je moet er wel iets voor doen! En dat is?

Trainen! En dan heb ik het niet over trainen op het paard, maar stap van je paard en werk eens wat vaker aan jezelf.

Ik geef je wat oefeningen:

Het belangrijkste bij het trainen voor "lange" benen is de flexibiliteit van de spieren. Een spier moet kunnen aanspannen maar zeker ook kunnen ontspannen. Door dagelijks je spieren te stretchen worden deze soepeler en kunnen zij gemakkelijk op lengte gehouden worden. Dus treur niet als je wat kortere benen hebt meegekregen van huis uit! Iedereen kan zijn of haar benen flexibeler maken waardoor we ze lang kunnen maken.

Hiernaast heb ik wat oefeningen afgebeeld staan die je kunnen helpen om de spieren rondom je heupgewricht, en dan voornamelijk de binnenkant van je bovenbenen, te stretchen. Dit kun je dagelijks doen, hou iedere stretch zo'n 30 sec. vast. Ontspan tijdens het stretchen en adem rustig door, hierdoor geef je de spier de kans om "los te laten".

Succes en tot de volgende keer!

Zoeken naar de ingang

Na een drukke dag met lessen ben ik alles nog eens aan het overdenken.

Ook vandaag blijkt weer hoe groot de verschillen tussen kinderen zijn.
Een jongen met ADHD.

In de groep was het voor hem veel te druk, dus zijn we op individuele basis verder gegaan.
Ik werk met hem en een pony op een speelse manier aan de longe. Hij vind het heel moeilijk om goed rechtop te blijven zitten. Ik had al vele oefeningen en aanwijzingen geprobeerd. Tot we bij toeval aan een brommer dachten ;-). Zodra hij denkt dat hij brommer rijdt als hij gaat draven, zit hij wél keurig rechtop. Met twee armen voor zich uit om gas te geven!
Een meisje dat het ene moment super in de rondte rijdt en het volgende moment helemaal dichtslaat omdat er in haar ogen iets spannends gebeurt.
Ik heb met haar afgesproken dat op het moment dat ze zich angstig voelt, ze hardop tot 10 gaat tellen. De eerste keer hoorde ik slechts gefluister, maar na een tijdje was ze luid en duidelijk aan het tellen. En ze heeft de rest van de les vrolijk met een grijns van oor tot oor uitgereden.
En dan het meisje dat over alles, maar dan ook echt over alles nadenkt. Omdat ze zo bang is het verkeerd te doen.
We zijn al best een tijdje bezig om zelf het hoofdstel om te doen. Soms lukt het, maar heel vaak ook niet. Keel-, neus- en sperriem zitten 9 van de 10 keer verkeerd. Ik heb het uitgelegd, voor gedaan, samen gedaan, ze lijkt het niet te onthouden.
Met rijden doet ze het echter heel goed. Heeft wat tijd nodig maar voelt alles goed aan. Ineens dacht ik... gevoel... wat doet ze met het hoofdstel indoen? Denken, denken, denken en vervolgens vastlopen.
Ik heb haar tijdens het opzadelen bezig gehouden met een praatje over school. Ze staat met het hoofdstel in haar hand en ik zie haar aarzeling. Ik zeg tegen haar: "Hup hoofdstel in, je kan het, niet nadenken, gewoon doen." Vervolgens praat ik verder over de gymles.

En warempel. Hoofdstel in en alle riempjes op hun plek.
Ieder kind is anders.

Het is een uitdaging om iedere keer weer de ingang te vinden. Een ingang waarmee we mee verder kunnen. De ene keer is dat makkelijker dan de andere keer. Maar als het lukt geeft het zoveel voldoening.

Share