Mensen in de paardenkudde

Wat gebeurt er als je als mens naar de paardenkudde toe loopt? Je komt in hun weiland, hun graasgebied. Daar mag je bij stilstaan, letterlijk want het is niet netjes om meteen recht op een paard af te lopen. De kudde mag je eerst toestemming verlenen om dichterbij te komen. Soms willen ze dat niet en bewegen ze zich al grazend verder van je vandaan. Hoe voelt dat voor die mens? Als een afwijzing? “Zie je wel, zij vinden me ook al niet aardig?” Maar dat is er niet aan de hand. Misschien liep je te snel of zag je het signaal van ho! dat is dichtbij genoeg, niet. Of misschien was je niet met je hele aandacht erbij en was je nog bezig met de ruzie op het werk of school.

Met zo’n boos gevoel wil het paard je natuurlijk niet zomaar in z’n kudde laten. Hun energie wordt daarmee verstoord en daarom lopen ze weg. Ga eerst maar eens stilstaan en besef je hoe je je voelt. Wat zou je willen bij de paarden? Contact? Aaien of zo? Ja, aaien is wel contact maar wel heel dichtbij meteen. Mensen die je nog niet kent, ga je ook niet onmiddellijk aanraken, waarom zou je dat bij een paard dan wel doen?

Paarden willen net als mensen ook eerst kennismaken en zelf kunnen beslissen of ze zich willen laten aanraken. Als je het geduld opbrengt om daarop te wachten, kun je een heel waardevolle ontmoeting hebben. Dat is een ander soort van contact dan wanneer jij dat alleen bepaalt. Wat doet een paard als hij jou wil aanraken? Hij ruikt eerst aan je, soms krijg je een duwtje van z’n neus, hij beweegt z’n lippen wat over je heen. Soms gaat hij met zijn neus naar beneden, helemaal naar je voeten en soms gaat hij juist omhoog naar je hoofd toe. Dan opeens geeft hij een duw met zijn hoofd, sta je wel stevig? Of hij kijkt je eens heel indringend in je ogen, je wordt er helemaal warm van!

Als je de tijd neemt voor de ont-moeting, kan er zoveel moois tussen paard en mens worden uitgewisseld. Je ziet elkaar echt en je (h)erkent iets. Van zo’n ont-moeting kunnen mens en paard zich goed en tevreden voelen en daarna gaan ze weer ieder hun eigen weg. Een waardevol moment is gedeeld met een levend wezen. Iedere keer weer uniek!

Josien Willemsen

Wat nou als…

“Ik ben een echte bosruiter! Ik vind het heerlijk om lange ritten te maken in de vrije natuur. Maar ik heb wel een probleem, ik word steeds banger van mijn paard buiten en hij gaat er zomaar opeens vandoor. En dat is wel heel vervelend, het wordt gewoon gevaarlijk en ik word steeds banger.”

Dit is wat ik afgelopen periode tegenkwam in één van mijn sessies. Angst voelen en dat nog wel bij je paard is heel naar, maar komt toch best vaak voor. En ja, het is natuurlijk ook vervelend. Het beeld wat je van jezelf hebt: bosruiter zijn, past niet meer bij hoe je je voelt. Dat gevoel wil je kwijt natuurlijk, een heel menselijke reactie. Wat we denken moet overeenkomen met wat we voelen, iets anders verdragen we slecht. Cognitieve dissonantie heet dat. De behoefte om gedrag en gevoel in overeenstemming met elkaar te brengen. Dat kan op twee manieren. We passen ons gevoel aan, ach, ik ben er wel klaar mee, buiten rijden is ook niet zo leuk, ik ga serieuzer aan de gang. Of: we negeren of ontkennen dat gevoel en gaan door op de weg dat het geweldig is om lekker buiten te rijden. Maar ach, het paard is niet geschikt, dus wil ik een ander paard.

Beide wegen kunnen werken, want als je weer op één lijn zit met jezelf, voelt het weer goed. Als paardenhulpverlener denk ik echter: Wat maakt het paard zichtbaar wat er bij de mens onbewust speelt? Dit zou dus een derde weg kunnen zijn die je aangaat om je vervelende probleem aan te pakken. Uiteraard ligt de keuze van de weg bij de vraagsteller.

Wat zou het paard de mens kunnen tonen bij het buiten rijden en het wegschiet gedrag? Mijn eerste vraag is: wat geeft het buiten rijden jou? Of waar staat een buitenrit met je paard bij jou voor?  Een antwoord zou kunnen zijn: geweldig! Helemaal los van de dagelijkse dingen, we ontvluchten samen even alle druk! In het antwoord zit het “ontvluchten” en er zit het “samen” in en “druk”. Wat zit er in je dagelijks leven waardoor je naar “ontvluchten” verlangt? Of wat zit, of ontbreekt er in je dagelijks leven dat je “samen” iets kunt ervaren? Wat geeft jou druk? Druk om te presteren, druk om te slagen, enz. Dit zijn vragen naar hoe je je leven ervaart, hoe je misschien iets uit, of compenseert waar je behoefte aan hebt. Want naast dat ik natuurlijk helemaal begrijp hoe fijn het is om samen met de paarden van alles te beleven, haal ik er altijd ook informatie uit. Het zegt iets over je behoeften en of ze wel of niet voldoende aan bod komen in je hele leven. Vooral als het juist ook problemen op gaat leveren zoals in dit bovenstaande vraagstuk van het er vandoor gaan blijkt. Als het namelijk geen grote betekenis voor je heeft, stop je gewoon met buitenrijden en ga je wat anders doen.

Misschien staat “ontvluchten” voor vrijheid, los van de druk, verwachtingen of regels in het dagelijkse leven. Verdere vragen kunnen dan zijn: Wat of wie houdt jou zo vast, of klein, of beknot jou, waardoor je wilt vluchten? Soms laat het paard gedrag zien wat we eigenlijk zelf vertonen, maar veel verdekter. De twee wezens, mens en paard worden al rijdend samen één. Het paard toont wat het waarneemt en sluit daarbij aan.  Door dat te beseffen, kun je anders naar je eigen verlangens kijken. Zo kom je op nieuwe inzichten en misschien ontdek je dat je zo je beleving van het buiten rijden kunt herkennen. Het kan zijn dat wanneer je je werkelijke probleem onder ogen ziet en daar wat aan gaat doen, het plezier in de bosritten weer helemaal beleefd kan worden. Juist samen met je paard, zonder onbewust verborgen agenda en dat zijn wegschieten over is. Ik zeg niet dat het allemaal zo is! Maar onbewust komt er vaak dat bij de paarden uit, waar je in de rest van je leven de controle kunt blijven vasthouden. En paarden en controle, dat is geen gelukkige combinatie!

Je mag in dit stukje op zoek naar wat jij er voor jezelf in herkent!

Share